Baviti se identitetom, pisati o njemu, štaviše staviti tu riječ u sam naziv knjige, nije u današnje vrijeme na Balkanu, i ne samo na njemu, preporučijiv recept za uspjeh. Naime, već duže vrijeme vlada sveopšta prezasićenost identitetom. Koncept koji je 80-ih i 90-ih go-dina 20. vijeka u društvenim naukama, istoriografiji, književnosti, politici i javnom diskursu bio neodoljivo privlačan — danas je odista sveprisutan. Prirodno je to dovelo do prezasićenosti i zamora. „Dosta više identiteta.” — mogao bi s pravom uzviknuti balkanista nakon iščitavanja hiljadu i prve knjige o nacionalnim identitetima naroda jugoistočne Evrope. Isto to može reći i čitalac ili književni kritičar predoziran pričama o izgubljenom, pronađenom ili hibridnom etničkom, vjerskom ili seksualnom identitetu. Taj uzvik odjekuje i među političkim aktivistima i komentatorima koji nakon toliko godina slušanja brbljanja o identitetu — iz usta desničara, ljevičara, centrumaša, populista i tehnokrata s političke scene — ośećaju nesavladivu ali razumljivu averziju prema identitetu.
U međuvremenu je i sam koncept identiteta doveden u pitanje. Raste broj stručnjaka koji ga sve više napadaju kao neadekvatan izraz i koji sumnjaju u njegovu korisnost. U vezi s toliko diskutabilnim etničkim identitetom — kojem ćemo se u ovoj knjizi često vraćati nekad se čini da nijesmo daleko odmakli od, u modernoj nauci danas odbačenih, maglovitih i esencijalističkih pojmova 19. vijeka…
(Iz Uvoda)
