U svijetu Je pop-rock muzika odavno prestala da se tretira kao zabava, postavši dijelom kulturnog nasljeđa država. Tako se u SAD i nekim zemljama zapadne Evrope proučava na fakultetima, otvoreni su muzeji u kojima se prezentuju eksponati pop-rock istorije, a širom bivše Jugoslavije postavljaju se izložbe, snimaju filmovi i redovno publikuju knjige s temama iz toga dijela javnoga života.
Od svih bivših jugoslovenslcih zemalja jedino Crna Gora nikada nije publikovala knjigu o pop-rock muzici. Ni u lokalnim monografijama, koje po pravilu tretiraju i najmanje bitne segmente života gradova, nije bilo pomena o tome. Izuzetak je brošura Nostalgija, iz-data povodom 50 godina hercegnovskog muzičkog života (2000). Pomenuta publikacija poslužila je kao osnova za nedavno štampanu knjigu Herceg Novi, život noću. Crnogorci su jedini južnoslovenski narod koji nije bilježio gotovo ništa iz oblasti svoje pop-rock muzike, pa je i njeno postojanje potpuna nepoznanica za veliku većinu stanovništva.
Crnogorski listovi, prije svih najuticajnija Pobjeda, nijesu puno pažnje pridavali domaćoj pop-rock muzici, čak ni onda kad je ona bila interesantna u jugoslovenskim okvirima, poput nastupa „Makadama” na Jugoviziji. Naši su o nama bili često potpuno nijemi, kao da zaista ništa ne postoji. Ignorisanje republičkih medija je bilo toliko da ondašnji muzičari i danas tvrde kako su mnogo veću potporu za rad imali u ostalim republikama nekadašnje zajedničke države, prije svega Bosni i Hercegovini, nego u „svojoj kući”.
Prazninu su donekle popunjavali „omladinski časopisi”: Koraci u sedamdesetim i Omladinski pokret u osamdesetim godinama XX vijeka, ali je na prvi specijalizovani medij koji je tretirao domaći pop-rock trebalo čekati sve do novog milenijuma.
(Iz uvodnog teksta Sviralo se, bez prekida)
